12) Het stormt

De hele nacht heeft het gegoten en  gestormd, maar ben niet gaan kijken of er druppels op de tafel lagen, uit bed komend in de  ochtend, helemaal niets, geen druppel te zien. Na overleg, Ben wilde verder trekken maar ik niet, het stormde nog steeds, en had gister het verhaal van vriendin Magda gelezen, dat ik dacht die zijn gek, wij blijven op deze plek, nu niet helemaal we zijn wel van plekje veranderd. Na een bakkie gaan we opzoek naar de bus lijn 13 hebben we nodig om naar de beroemde rotsen te gaan, waren vrij op tijd en geen bushokje onder tussen hadden we al een paar regen buitjes gehad, dus schuilen onder de kerk.

Er komt nog een Belgisch stel aan en we staan een beetje te kletsen of we met de pin of contact  moeten betalen, nu het werd helemaal niet betalen, we konden geen kaartje kopen in de bus niet met cash niet met de pin, dus wij reden alle 4 zwart mee (oei als er maar geen handhavers langskomen). Voor de terug weg hebben wij een kaartje gekocht in een souvenirs winkel. Ook zo iets raars de bus stopt niet in het centrum maar daar buiten, dus konden we naar het centrum lopen, de Belgen gingen naar de bakker en wij door naar het centrum. We lopen langs het museum van Lupin ( fictieve gentle-man inbreker), deze personage werd gecreëerd  door Maurice Leblanc, het stadje licht vol met boeken en foto’s van deze lupin, ik dacht de Dracula van Etretat 🧛‍♂️.

De huizen die hier staan zijn prachtige vakwerkhuisjes, en de straatjes staan vol van restaurants, souvenirs winkel en drankzaken met hun beroemde Calvados ( ga ik maar niet aan beginnen, dan ben ik helemaal niet meer te volgen). Wij lopen naar de trappen om naar het strand te gaan, maar er staat echt een behoorlijke storm, je waait zowat uit je verschoning, het strand mag je niet op, alles is afgezet en de strandwachters lopen in oranje pakken iedereen in de gaten te houden, eigenlijk mag je de boulevard ook niet op maar als er 1 schaap over de dam is volgende meer, en zo ook wij klommen over het hekje, maar wat een natuur geweld, de zee, die zich onstuimig op de rotsen beukt, de beroemde witte krijt rotsen en een daar van lijkt op een soort olifanten kop, we moeten alles stevig vast houden anders waait het weg, en zelfs wij worden door de storm we geduwd. We klimmen naar boven naar de kerk die hoog op de rotsen staat ( gebouwd ter ere van de zeelieden) en waait daar nog veel harder, er worden allerlei selfies en filmpjes gemaakt door de jeugd en ook wij oudjes doen mee, we lopen nog een stuks langs de kliffen maar het is echt zwoegen tegen wind in, een helicopter hangt in de lucht boven zee, en je ziet de mannen naar beneden kijken, ze maken een bocht en komen weer terug maar wat ze zien wij weten het niet.

We keren om en gaan onze magen vullen met een heerlijke Ben met een Hamburger met patat en ik met een patat met camembert, we drentelen nog wat door de straatjes en besluiten de bus weer op te zoek. Terwijl wij in een winkel staan, telefoon Dirk (broer), ik schrik, denk Pa, was ook voor Pa maar Pa zijn magnetron is overleden, hij heeft nu tijdelijk een leen ding maar er moet wel een nieuwe simpele magnetron komen, hoop dat die nog bestaan.

Op de camping aan gekomen, staat er een campervan met een Nederlandse dame met een hond, ik maak een praatje, ze had slecht geslapen door de storm en was gaan rijden maar ze was wel bang geweest met die wind rukken, maar nu blijft ze hier 2 nachtjes, ik heb een gelukswormpje in het handvat van haar wagen achter gelaten, hoop dat ze hem vind.

Weet je:

in de rots met het olifantenhoofd zijn de 3 vrouwen gevlucht voor een of andere wrede baron, na hun overnachting in de rits was de muur dicht gemetseld, dus konden ze er niet uit na 3 dagen zag een oude dame  3 witte duiven opstijgen uit de rots, de zielen van de 3 zusters, en soms op mistige avonden komen ze terug in witte kleding om medelijden te vragen voor de barmhartige zielen.