17-05-2025 terug naar Shkoder en het Songfestival

Na een toch wat onrustige nacht, ivm feessie bruiloft, gaan we optijd rijden en besluiten om terug te gaan naar Shkoder, om toch naar het kasteel van Rozafa, dat ging toen we de eerste x  in Shkoder waren niet helemaal goed. We nemen afscheid van onze gastheer Tony en draaien “En Zoooo” de poort van het hotel uit, ondertussen app ik nog ff Wim en Nel, die zijn aan hun laatste dag Albanië bezig en vliegen vandaag naar huis. We kunnen weer overal rijden, de Eu-top zit weer thuis op hun eigen bank, denk ik. We draaien de tolweg op, en laten “ En Zoooo” rustig over de grijze slang rijden, geen bochten, niets van deze dingen, gewoon  een rechte weg, vind “ En Zoooo” ook wel fijn, we zeggen niet zoveel tegen elkaar, ik laat mijn gedachtes gaan over de laatste weken dan wij door Albanië reizen, mooi land, vies land, arm land, zoveel tegenstrijdige heden in dit land. Er ligt in een spoorrails door Albanië, en wij stoppen ook netjes bij elke overgang, alleen ze hebben geen trein, en het spoor daar zijn ze al 10 jaar mee bezig, tenminste dat hoorde van Tony, wij moesten toen lachen, netjes stoppen bij een overgang zonder trein. Dit gedeelte is vlak van Albanië in de verte liggen de bergen, trots en onbewoond, alleen door de dieren van Albanië. We hebben veel gezien maar heel veel niet niet gezien.

”En Zoooo” tuft verder over de grijze slang, en als Ben in camper ziet steekt hij ze hand op, dat schijnt onder de camper rijders normaal te zijn, sommige doen het niet, een iemand had een plastic handje op zijn Dashboard staan, dacht dat is makkelijk.

Onderweg stoppen we nog bij een super, de voorraad was op, ff bij vullen en weer door, we nemen een camping onder aan de voet van het kasteel, zo dat we er zo naar toe kunnen lopen, na dat wij onze magen met een overheerlijk broodje hadden gevuld gaan we de klim aan, het Kasteel van Rozafa ligt op een 130 mtr hoge rots en torent boven de omgeving uit, het is omringt door de rivieren Bune en Drin, het kasteel schijnt al ver voor de jaartelling bewoont te zijn geweest.

De weg naar boven gaat toch nog wel recht omhoog en kost 4 euro entree pp, de keitjes waar je op loopt zijn een krimm, mijn voeten zijn na de kloof loop al toe aan een grote beurt, maar deze keien werken niet mee, en ik loop toch op schoenen. De ruïnes van het kasteel zijn heel mooi en de uitzichten zijn magnifiek en ook het onkruid wat er tussen de ruïnes groeit en bloeit geven het geheel een mooie kleur, de omringende muur van kasteel in vrij breed, en al hoewel er overal staat niet op de muren klimmen, moeten er toch foto’s gemaakt worden met getuite lipjes, heel reportage worden er gemaakt en dan denk ik, wat is nu de bedoeling om dit te aanschouwen of om de wereld te laten zien dat je hier geweest bent maar niet heb gekeken waar je nu was.

Dit kasteel is ook een onderdeel van het programma “ Wie is de Mol” geweest, ben geen molloot maar kijk altijd naar het programma, er komen donkere wolken aan, en wij verlaten het kasteel en lopen op ons gemak terug naar de camping onderweg nemen we nog een ijsje, maken op de camping een filmpje voor zwager Gerard, die kreeg vandaag de verassing van zijn leven, een feest omdat hij volgende week 65 word, maar zonder zijn geliefde schoonfamilie😜🥳🥳.

En dan volgt toch maar weer een keer het kwijl momentje en we sudderen allebei weg, we zijn heerlijk uit eten gegaan, op de camping zit een goed restaurant…………