5-05-25 Bevrijdingsdag en wij stomen door.

Vandaag staat Kotor ( Montenegro)op de planning, dus onze grijze slang slingert het laatste stukje door Bosnië, daar tanken we nog onze laatste km’s weg en gaan vrolijk op pad, kijken wat de grijze slang vandaag weer in petto heeft voor ons, “En Zoooo” is er helemaal klaar voor heeft heerlijk anderhalve dag kunnen rusten, dus die heeft er ook zin en snort heerlijk over de weg, De gele brem staat wuivend  langs de kant van de weg, en die zwaait ons gedag, maak hier en daar een foto,film wat, we zingen heerlijk op de muziek mee. De grijze slang laat ons echt weer bochten en afgronden zien, zodat ik weleens mijn adem in houdt en denkt, mmmm kantje bord, Dan mag je weer 80tig dan weer 60tig maar ook soms 20tig, gemene haarspeldbochten heeft onze grijze slang en zo slingeren we Bosnië uit en Montenegro in. Bosnië wat een super land, met zijn watervallen, 50tig tinten groen zowel het water als de natuur, hadden hier best nog langer willen blijven maar Albanië roept ons, dus we gaan verder op het Balkan avontuur.

Montenegro, lijkt in eerste instantie veel op Bosnië, veel leegstand en overal van die keuterboertjes, vrouwen die op land werken en mannen die gezellig koffiedrinken. Maar als we dichterbij de kust komen veranderd de structuur van het land overal worden er hotels uit de grond gestampt, de hele kustlijn word vol gebouwd een soort Turkije, je kan ook zien dat Montenegro een EU land is, alles is hier moderner, zelfs over de grijze slang rij je soepeler. De uitzichten zijn weergaloos mooi, de rotsen die zo uit de Zee op reizen en waar schitterend gezicht, enzo rijden we Kotor binnen, in file vorming, er liggen een paar cruiseschepen, de parkeerplaatsen zijn allemaal vol, het lijkt wel een mierennest, we kijken elkaar aan, doe maar niet, ik zoek een nieuwe plek op fort Gorazda, daar kan je gelijk overnachten, mooi uitzicht overzee, hop hop “En Zoooo” in galop en dat moest het zeker, niet te weten dat dit een weg word, smal, echt hele scherpen bocht, eigenlijk een eenbaansweg maar wel met tegenliggers, zelfs touring bussen, je snapt billen knijpt werk voor mij. We rijden verkeerd, draaien op een weg waar automobilisten geen tijd hebben om te wachten, dus aan alle kanten voorbij schieten. Maar we komen bij het fort aan, en het ziet er echt troosteloos uit, de enige die ons enthousiast begroet is een koe met een bel, die daar gras eet met vervuiling van de mens ertussen. We bekijken het fort maar gaan ook niet ver, want daar ook allemaal vervuiling, dus dat betekent, hier gaan wij niet overnachten, dus die weg dan maar weer terug, dat is de zelfde nachtmerrie als de heen weg, en we stomen door over de grijze slang naar Albanië, maar daar zijn ook hele stukken van weg, er is zelfs een moment dat ik uitstap om het tegemoet komend verkeer tegen houd om dat het een smal grindpad is en daar proberen ze toch nog een soort Max Verstappen weg van te maken, eindelijk komen we aan bij de grens en dan duurt het nog ruim 45 minuten om door te kunnnen stomen, en dan is bij half 7 dat wij op onze slaapplek staan voor ik denk 2 nachten, allebei toch wel moe van deze behoorlijk enerverende rit, Ben van het sturen en ik, ik van het bijsturen……