24) Het dorp waar de tijd al 81 jaar stil staat.

Vanochtend begon onze dag met warme croissant en een ander warm brood, daarna namen we afscheid van onze campingbeheerders, en we melde ons aan voor hun nieuwsbrief, zei doen 2x per jaar daar een fiets 4 daagde organiseren en dat vind ik wel interessant, ze verhuren ook studio’s, dus misschien ooit een leuke optie.

Wij gaan het rit aan, en dit kan maar net, zonder dat de camping eigenaar het wist gaan ze zomaar aan de weg beginnen, gelukkig konden wij er nog net door. Daar ook weer een paar gelukswormpjes achter gelaten, het stel zit er pas 4 jaar en zijn het hele jaar open.

Wij zijn bijna bij ons omkeer punt Limoges maar eerst doen we Oradeur sur Glan aan, dit is ong 18 km bij de camping vandaan. We zetten “En Zoooo” op de parkeerplaats, deze moet betaald worden, 4 euro voor 5 uur, een Franse dame was voor ons en bleef er muntjes in gooien 5, 20, 10 cent maar niet genoeg, zij holde weer terug naar haar man, ondertussen gooide het apparaat de muntjes er weer uit, achter ons stond een jonge man zich vreselijk op te vreten, maar gelukkig alles kwam goed.

En ook wij liepen naar het dorpje, we kwamen de mensen uit Maastricht tegen die gisteren ook op de camping stonden, mevrouw was er helemaal ontdaan, nog even een praatje, zij gingen op weg naar huis en wij gaan het dorp in, tenminste ik werd gebeld door dochter Frieda, dus het dorp weer uit want stilte stellen ze zeer op prijs en dat lukt mij eenmaal niet met een dochter aan de lijn, het eerste wat ze zegt, je zit zeker weer in een kerk, nee Friet, ik sta bij een dorpje waar je stil moet zijn, o oké het potje praat gehouden en zij moet door en wij ook.

Het oorlogsdorp Oradeur sur Glan, 10 juni 1944, tijdens het bloedbad zijn hier 642  mensen omgekomen , 30 hebben het overleeft, waren er opdat moment niet of konden vluchten, alles staat er nog zo als het achter gelaten is op deze fatale dag, de auto van de huisarts staat nog op de plek zoals hij 81 jaar geleden daar neergezet is. Het schijnt een wraakactie geweest te zijn om dat het Franse verzet vlak bij dit dorp een spoorbrug had opgeblazen. 200 Duitse soldaten omsingelde het dorp, iedereen moest naar het dorpsplein komen,  vrouwen en kinderen werden naar de kerk gebracht, opgeslokten. De kerk werd tot ontploffing gebracht en in brand gestoken, de uit gebrande kerk staat  er nog en wij lopen hier door heen, wat een gruwel, de mannen werden in schuren opgesloten, door zeefd met kogels en ook in brand gestoken. Je weet niet wat je ziet, uitgebranden gebombardeerde huizen, waar alleen maar wat muren staan en verkoolde restant van auto’s, naaimachines en andere voorwerpen, het is er stil alleen de voetstappen van de mensen die er lopen hoor je, de vogeltjes fluiten, de natuur doet zijn werk. We gaan naar de begraafplaats al, die graven, hele families liggen bij elkaar. Het lijkt wel of we op een slechte filmscene lopen maar het is de keiharde werkelijkheid. We zijn stil als we het dorp verlaten en denken hoe,wat,waarom en de wereld heeft nog steeds niets geleerd.

We lopen naar “En Zoooo” en na een soepje mag ze ons weer verder brengen, en kuieren we door het landschap van Frankrijk, ik zoek spotify op, en zet de radio wat harder zo dat we lekker mee kunnen galmen, ff gek doen, dat heb je nodig na z’n ochtend en we zingen uit volle borst mee met muziek uit onze tijd, heerlijk toch. En zo komen we aan in ons eind doel want niet ons einddoel werd Limoges is een grote stad en overal waar we wilde staan, was wat, we besluiten we keren nu om en niet zondag, gaan al beginnen aan onze terug reis, we staan nu op een park4night halverwege Bourges, die we morgen aan doen en dan zien we wel of we daar 1 of 2 nachten blijven staan, dat ligt aan het weer, vandaag was het prachtig.

Weetje: 1940-45 is nog lang niet vergeten.