25 september En opeens zijn we thuis.

Vannacht viel er af en toe een buitje, het weer voorspeld niet veel goeds, ik trek sinds ik denk ruim anderhalve week als het er geen 2 zijn iets warms aan ipv blote benen, Ben blijft trouw in zijn korte broek lopen, hij zegt misschien wel tot aan de Kerst, idioot.

We trekken vandaag door tot net aan de grens en dan rijden we morgen op ons gemak naar huis en kan ik mij voor bereiden om weer te gaan werken.

Onderweg filosoferen wij wat over de vakantie die we achter de rug hebben, wat er goed ging wat er fout ging, waar we rekening mee moeten houden, dat we misschien wat makker aan moeten reizen, meer rust er inbouwen maar goed dat is pas voor 2025.

Eind van het jaar staat Lutzerath op het program en dan schrijf ik niet, weet niet of het door gaat, het is wel geboekt maar ik ga twijfelen, overdag hartstikke gezellig maar in de avond is het moeilijk voor mij om alles te horen en dan ga je jezelf toch afzonderen van de gesprekken.

Het weer knapt niet op en blijft regenen en we besluiten om Bad Bentheim over te slaan en richting Poeldijk te rijden, we hebben “ Of Zooo…..?????” Heel wat kilometers door Polen laten rijden en we hebben nog steeds niet alles gezien, we gaan dus nog x terug en dan gaan we natuurlijk ook weer even langs Lancut om Justyna’s ouders gedag te zeggen.

Polen heeft ons verrast, mooi, gezellig, gastvrij met veel goede wegen, maar ook nog veel slechte wegen, vele gebouwen die niet meer bewoond zijn en daar kan je ook niet meer wonen, het socialisme en het Katholieke geloof leeft hier nog echt heel sterk, tijdens de 2de wereldoorlog heeft Polen het heel slecht gehad, heel veel plat gebombardeerd, maar veel  gerestaureerd.

Maar ook Duitsland is een schitterend land, daar willen wij ook zeker meer van zien, waar ons reis volgend jaar naar toe gaat……ik wilde graag naar Turkije, maar Ben wil z’n reis niet alleen doen, zou het prettig vinden met meerdere, weggaan het wel zien.

Er is een spreekwoord Zo als het nekje draait, draait het hoofdje mee, en ik, ik ben het nekje.

Trouwe lezers van ons, leuk dat jullie de zwam verhaaltjes van mij wilde lezen, ook leuk de reactie die we kregen en wie weet gaan jullie ons volgend jaar weer volgen.

Dikke Kusjes.