3 september We gaan weer verder Polen in op naar Warschau

Het is vakantie maar ik liep al voor 7 uur dauw te trappen, het gras glinsterde mij te gemoed, het lang vol met diamantjes, want daar lijken de dauwdruppels op. Ik haal de was op en Ben gaat douche, als mijn teamtaak is gedaan, de was van zus mag ze zelf opvouwen, ieder vouwt zijn was op zijn eigen manier op. Na dat ik ook ben schoon geboend en het ontbijt zit er in vertrekken we van deze mooie camping, en trekken verder Polen in, we rijden heerlijk op een B weg, dan valt er tenminste van alles te zien, en dat klopt er schiet een eekhoorn over de weg, hij rent voor zijn leven, we rijden door slaperige soort dorpjes waar vrouwen op een stoeltje zitten met hun zelf verbouwde groente om te verkopen, denk ik. Ook staan prachtige huizen, maar ook gewone door elkaar heen, soms staat er zomaar een huisje tussen, die ze terug hebben geven aan de natuur en de natuur omarmt dit huisje met liefde. Ook hier weer akkers vol mais, gele bloemen( lijkt op koolzaad) en de hangende kopjes van de zonnebloem. Zo tuffen we door op een weg waar 90 tig mag gereden worden maar de Pool heeft een lees probleem, hij / zij herkent dit getal niet, en worden regelmatig in gehaald op een 2 baansweg, helaas zit er een vrachtauto voor ons die ze dan ooknog willen inhalen, de idioten er staan hier niets voor niets langs de weg van die kleine kruizen met beeldjes en bloemen voor de verongelukte automobilist. We doen een koffie break bij de Mac en dan heb ik ineens pa aan de beeldbel, hij was aan het kijken of dat beeldbel ding het weer deed, anders gooide hij het vrijdag in de vuilnisbak, rustig pa,rustig.

We draaien de grote weg op naar Warschau, altijd jammer zo weg waar het allemaal snel moet gaan, van lieverlede komen we weer meer in de bewoonde wereld, en zien zelfs weer campers rijden, dat hadden we al een tijd niet meer gezien, het is ff goed opletten maar we komen bij onze slaapplaats aan voor 2 nachten, ja met stroom, zus en zwager zijn van het gas af, tenminste de koelkast, die doet het alleen op stroom, dus ja kunnen wij wel vrij gaan staan maar dat kunnen hun dus niet, verlopig. Gerard hoopt dat hij bij de ouders van Justyna iets meer tijd heb om te kijken en om samen met iemand naar een doe het zelf zaak te gaan. Maar vanochtend stond de motorklep ook open en zus en zwager keken er beide in, dus nu weet ik het ook niet meer.

We draaien de kemping op, en ja wat ik moet ik zeggen, we hebben stroom en water, en douche met toilet, en dat is het. De kemping baas is erg vriendelijk en met zijn vertaal app, laat hij ons alles zien, we krijgen een soort rondleiding op het malle pietjes terrein, maar we stroom. We nemen ff een time out en pakken dan de fietsen om naar Warschau, oud centrum te gaan. Dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot, ligt nooit aan ons maar altijd aan het Navi systeem en sowieso van fietspaden hebben ze bijna nog nooit gehoord, het fietspad deel je met de voetganger, met motormuizen( dit zijn de stoepjes en die gaan keihard en dan hebben ze een integraal helm op) en dan gaan er ook nog een soort steppen voorbij zonder sturen, deze worden bestuurd met het lijf, de benen en de voeten, ze staan er strak rechtop met ook z’n helm op hun kop, helemaal in het zwart en komen keihard aan gescheurd, het lijken wel een soort aliens. Goed even terug op de route, wij rijden door een park waar ook daar de weg halverwege ophoudt dus terug, en dan rechtvaardigt rijden we tegen een trap aan maar met van de oprij dingen voor bv een fiets, die moet je dan naar boven duwen, Ben zeg nog tegen mij dat doe ik wel voor je maar goed Kaat eigenwijs, duwt die fiets zelf naar boven, en dan gaat ff fout, de trapper raakt het oprijplankje en glijdt weg ik kan maar net houden maar smak met mijn rug tegen de ijzeren rails, Ben begint gelijk te tieren, dat ik niet luistert, en dat ik eigenwijs ben, en dat ik om mijn rug moet denken en dat ik blablablablablabla, ja nu weet ik het wel, en al vond deze Boogaard het moeilijk om toe tegeven en moest heen paar x slikken gaf ik Ben toch gelijk op dit moment was ik wel eigenwijs, voor de rest nooit. 
We komen veilig in Warschau aan, in de oude stad, ennzetten onze fietsen bij het Warschau Uprising monument( monument van opstand), dit gaat over de opstand in 1944, deze opstand duurde van augustus tot en met oktober 1944 maar 90% van de gebouwen zijn toen verwoest maar vlak die Duitsers niet uit, Stalin keek op een afstandje toe hoe de Polen werden vermoord. We gaan ook nog een museumpje in en daar staat een maquette hoe Warschau er uit zag na deze verwoesting, we stappen een kerk binnen de zsanktuarium Jasnogorskiej Matri Zycia ( church of the Holy Spirit) ik was nl nieuwsgierig, daar ging iemand met een fiets naar binnen, dus ik dacht die moet groot zijn die kerk maar hij stond gewoon in het voorportaal, hij dacht dan  staat ie veilig. De Poolse kerken zijn mij niet goed gezind, ik liep netjes tussen de bankje door en je waarbeneden op loopt kraakte een beetje komt die meneer uit zijn biechtkamertje, nog een vrij jonge kerel, en die vraagt wat ik aan het doen ben, waarop ik mijn schouders ophaal, dus hij slim gelijk over in het Engels en ik niet zo slim gaf netjes antwoord, en ik mask foto’s en een filmpje van uw mooie kerk, dat vond hij niet z’n goed idee, dus ik hem aan met een blik volgens mijn zwager, en de man in zijn witte jurk ging weer terug naar zijn biechtkamertje., we kuieren nog wat door de straatjes en gaan dan weer opzoek naar de fietsen mogen ook weer ongeveer een uurtje terug fietsen en dat gaat ook niet zonder slag of stoot, paar keren stoppen, draaien keren maar we komen weer bij onze slaapplaats aan, “ En Zoooo” staat trouw op ons te wachten.

Weetje: in Polen hebben zowel voetgangers en fietsers voorrang op de oversteekplaatsen.