15 september, het reisplan veranderd steeds

Op deze camping zouden we 2 nachten blijven, maar ons plan veranderd weer eens, zonde want we hadden wel voor 2 nachten betaald, er stond een fiets tocht op het program naar een of andere Duitse bunker, maar aangezien je hier op de weg moet fietsen waar ze ook met een gangetje van 90 km voorbij scheuren vond  Ben dit onverantwoordelijk in mijn staat, niet dat ik in blijde verwachting ben, maar ik fiets of ik alleen op de wereld ben, let op alles behalve op de weg, dus gaan we een dag eerder naar Wolffsschanze. We rijden door een prachtige streek het Mazury gebied, onderweg zien wij verschillende meren, waar wij zitten is het mooi weer, op de radio horen we extremen berichten over dammen die op doorbreken staan, noodweer in Zuid Polen, hoop dat Justyna haar ouders er geen last van hebben.

We rijden weer door slapende dorpjes, waar de kerkdeuren wagen wijd open staan, in Polen is er op zondag 3x een mis, dus de smoes ik kan niet gaat hier niet op, ik vraag aan Ben of hij wil stoppen bij een kerkhof, en natuurlijk komen we er een tegen, ik denk de grote van een klein dorp. Ik stap uit om ff een kijkje te nemen, het is gigantisch en er zit ook geen cemeteries in, zoals bij ons, grote en kleine graven, grote en nog grotere stenen en alles zeer uitbundig met kleuren, bloemen, kandelaars, het is hoe gek het ook klinkt een vrolijk gezicht. Loop langzaam weer terug naar de camper, het is hier rustig, ik geniet van de kleine vlindertjes die vrolijk voorbij fladderen over de graven, alleen ze vinden hier geen nectar, de bloemen zijn van plastic.

“En Zooo????” Snort verder over de smalle wegen van het Mazury gebied, ook staan hier huizen die de tand des tijds hebben overleefd, met kleine kanten gordijntjes en geraniums voor de ramen, we snorren door, ons doel is vandaag Wolffsschanze, dit was het hoofdkwartier waar het menselijke moordmachine Hitler 800 dagen verbleef in de periode juni 1941 tot november 1944, hij had hier zijn eigen bunkerdorp gebouwd, zijn bunker had muren van 2 mtr dik, hier leefde hij met andere belangrijke Nazifiguren. Van hieruit probeerde hij de Sovjet-Unie binnen te treden.

Wij lopen door de restant bunkers van deze moordmachine en wat ons opvalt, het is hier stil, ben je ooit in Auschwitz geweest, daar is stil, maar stil van verdriet, maar hier is het stil, van  dat je het niet begrijpt dat op z’n idyllische plek z’n man met zijn kornuiten hier heb gewoond. 
Het is ook vernuftig gebouwd, het dorp met in het midden de bunker van Hitler. 
We verlaten deze plek en snorren door naar Elblag, dat is nog een aardige rit, wat we eigenlijk in 2 dagen zouden doen doen we nu op een dag. Het is een mooie rit, we rijden niet over de grote weg maar over de binnen weggetjes, genieten en genieten van de uitzichten.

We komen op onze slaapplaats aan voor een nacht, en Ben ziet dat we de Waterdop kwijt zijn, wat nu, ja wat nu, ik snij een onderkant van een waterflesje af en zet die vast met tape zodat er geen ongedierte in onze tank komt te zitten, ja Ben Boogaard techniek.